Chciałabym, chciała...

... żeby było tak jak na zdjęciach poniżej.
Niestety, pada i nie zachęca do wystawiania nosa z domu. Wykorzystuję to na latanie po blogach. Każda wymówka jest dobra ale tym razem jak bum cyk, cyk nie zmyślam. Kilka dni nie miałam wstępu do komentarzy, a często i blog nie chciał mi się pokazać. Nie wiem, czy byłam niegrzeczna i kara mi się sięgła? Uważam, że cokolwiek przeskrobałam to taka kara była zbyt surowa. Dzisiaj już mogę zaległości w odwiedzinach nadrobić. Tylko, hm... niektóre koleżanki podsyłają mi wzorki cobym się nie leniła -  nie powiem po imieniu ale MARIS wie, kto to taki :-)))
Wezmę się niedługo, obiecuję. Wstyd nie mieć się czym pochwalić.
Na razie pochwalę się tylko moimi spacerkami ale to już historia... tydzień temu było tak pięknie.

Do następnego spotkania, pozdrawiam wszystkich odwiedzających i komentujących moje poczynania, dziękuję serdecznie tym którzy na stałe zagościli w moich blogowych progach.

Obiecuję częściej się pokazywać ale ... żeby to tylko nie był materiał na wybrukowanie - wiecie czego? :-)

Witam w Nowym Roku 2012.

Wiem, wiem długo do bloga nie zaglądałam. Co tu pomoże tłumaczenie, było dużo zajęć, wizyt, rewizyt, robótek trochę mniej - ale też były. Dzisiaj rano miałam już zapędy do pisania ale moja kochana sąsiadeczka wyciągnęła mnie na zakupy... kto by się nie skusił? Ja zawsze gotowa, tylko odrobinę urodę poprawić, parasolkę otworzyć i w drogę :-)

Wyjście było owocne, trochę ciuszkom w szafie ciaśniej się zrobiło ale co tam, zrobi się niedługo wiosenny przegląd i wyluzuje (mam nadzieję)!

Ale do rzeczy... miałam pochwalić się zaległymi zdjęciami. Co robiłam jak mnie tutaj nie było?
Oto dzisiaj przedstawiam słodkich winowajców, kradziejów mojego czasu:

Serniczkiem można się poczęstować, jest świeżutki, po innych słodkościach ślad wszelki zaginął :-)

To było 6.01.2012 r. Najstarszy z moich osobistych Trzech Króli - pozuje mi do zdjęcia.

Prób było kilka, wszystkie równie udane, klisza popękała  :-)))

Za karę doniosę uprzejmie wszystkim, że Kacper jest znanym w Bydgoszczy i okolicach pożeraczem babcinych rogalików - O!

A u dołu zdjęcia czuprynka mojego średniego "Króliczka" - nie przejmował się wcale, samochody są ważne, a nie jakieś pozowanie do zdjęć!

Nie byłoby sprawiedliwe gdyby trzeciego Króla zabrakło: chociaż Wituś smacznie śpi ale i tak jest w tej chwili najważniejszy w rodzinie :-)

Mały przerywnik, poranny widok z mojego okna :-)

Trochę prawdziwej zimy dzisiaj zawitało... ale tylko na chwilę, już ani śladu nie ma po tym śniegu.

Teraz nareszcie pochwalę się moim sobotnim gościem. Odwiedziła mnie nasza blogowa koleżanka MARIS.

To tylko część upominków, którymi mnie obdarowała w rzeczywistości ozdoby te są o niebo ładniejsze niż na zdjęciu: aniołek, dzwoneczek z sercem i śnieżynka zostały od razu umieszczone na mojej choince.

I to nie wszystko jeszcze oto taki pęk skarbów:

Oczy chodzą mi wkoło głowy... i co ja mam robić w pierwszej kolejności, ozdoby choinkowe czy już wielkanocne?! Chyba wybiorę to drugie :-)

Nie muszę pewnie nikomu mówić jak miła była ta wizyta. Pierwsza ale z pewnością nie będzie ostatnia. Dużo sobie powiedziałyśmy (jedna przez drugą) a jeszcze wiele tematów zostało odłożonych

z konieczności.

Kto to wymyślił biegnący nieubłaganie czas?

Następne spotkania przed nami i już się na nie cieszę.

Jeszcze pozwolę sobie podziękować serdecznie wszystkim odwiedzającym za życzenia, miłe słowa i dodawanie pozytywnej energii do dalszych działań na polu robótkowym :-)

Wzajemnie kochani, coby dużo ślicznych prac spod Waszych rączek wychodziło i cieszyło swoją urodą. Przez caluśki roczek 2012!

Błogosławionych Świąt

... zdrowych, pogodnych, pełnych miłości - dla Was wszystkich, którzy tutaj zajrzycie.

Robione jak zwykle w biegu ale musiałam przecież coś pokazać, prawda?

(niech ktoś powie, że zdjęcia nie są artystyczne)!

Do miłego następnego  :-)

Podejrzewam,

że większość z nas, gospodyń, czy pań domu - jak kto woli - tak ma.

Wszystko przed świętami jest ważne:  pierogi, porządki, ozdoby, prezenty... można by wymieniać bez końca. Dla mnie ważne są poza tym wszystkim w miarę możliwości codzienne spacery. Pogoda nie pozwala zamknąć się w domu i patrzeć przez szybkę. Od pewnego czasu zmieniam moje zwyczaje (na lepsze oczywiście)! Porządki są w tym najmniej ważne... przygotowuję świąteczne potrawy dużo wcześniej i zamrażam albo zamykam na gorąco w słoiki. Finito. Potem spacerek, małe machnięcie ściereczką i nieco szydełka... już nic tutaj nie pokażę, bo co miałam poszło albo zaraz pójdzie w świat, w ramach drobnych prezentów. Sweterek leży i dojrzewa... tego mi żal trochę ale na wybiórczego lenia jeszcze nikt lekarstwa nie wymyślił :-) Trudno, skończę go po świętach. I tyle chyba na dzisiaj, wpadłam tylko żeby mi blog nie ostygł za bardzo, bo rzadko tu ostatnio bywam. Czasem zaglądam do innych i część tak ma jak ja, a inni pracują jak te pszczółki...

Dziękuję za wszystkie komentarze, słowa zachęcające do pracy nad sobą i wypocinkami. Jestem już częścią tej wspaniałej blogowej rodziny i bez Was czułabym się bardzo samotna.

A co mi tam, pochwalę się chociaż moimi pierogami:

Cały proces produkcyjny :-)

Na końcu spakowane w pudełka po lodach i do zamrażalnika albo do ludzi...

Białej kiełbaski, zimnych nóżek i bigosu nie sfociłam, a też już czekają na wystawienie do konsumpcji.

No i tyle, może jeszcze coś skrobnę w wolnej chwili (skąd ja wezmę tę wolną chwilę?).

Na razie tyle, życzę wszystkim radosnego i (chociaż w miarę) spokojnego oczekiwania na narodziny Bożego Dzieciątka.

Nie wiem czy...

... warto to pokazywać. Takie różne bardziej lub mniej udane rzeczy ale moje własne.

No, może oprócz tej serwetki w prawym rogu - tylko razem się usztywniała :-)



Do tego część aniołków i jeden dzwoneczek (nie widać tego na zdjęciu ale ten dzwoneczek ma nawet serce).

Nie mam w dalszym ciągu pojęcia (nikt nie pokazuje fazy usztywniania) jak to robią inni, że ich aniołki są takie eleganckie... moje to raczej sieroty anielskie, każdy ma inną formę, a skrzydełka powyginane jak któremu pasowało...  :-(

Trudno, nie mam co liczyć na pochwały ale nie zawsze wychodzi tak jakby się chciało.

Teraz jeszcze pokażę jaka jestem grzeczna dziewczynka i nawet czasem słucham koleżanek:

To jest taka maluchna-piciuchna rękawiczka dla mojego Piotrusia. Mankiecik zrobiłam długi coby spod rękawka kurteczki nie podwiewało. No i co? Nie miałam drucików skarpetkowych - poradziłam sobie jak widać - patyczki od szaszłyków są prawie dobre do takiej robótki :-)))

Oczywiście gotowców nie sfotografowałam, bo i po co o takim drobiazgu pamiętać? Poszły na rączkach Piotrusia do domku. I tyle. A guzik ... nieprawda, robię dzielnie sweterek dla siebie ale czy chociaż do lipca będzie gotowy? W takim tempie jak dotychczas to możliwe, że nie zdążę do letnich upałów.

Zamiast latać po blogach i podziwiać, weź się babo do roboty - ot co!

Nic nowego...

się nie dzieje :-)
To znaczy coś się dzieje pomalutku ale pokazać nie bardzo można. Wszystko czeka na usztywnianie, a ja surowa w tej materii. Jak usztywnić aniołki czy śnieżynki żeby nie zepsuć efektu wytężonej pracy i ogromnych pokładów cierpliwości?! Jedni preferują cukier inni krochmal, a ja zadowolona z takiej sytuacji - nie robię nic! Chyba łudzę się, że aniołki za mnie to kiedyś zrobią :-)

Zapraszam tymczasem na herbatkę, kupiłam na pchlim targu taki słodki czajniczek z podgrzewaczem.

Przyda się z pewnością na długie wieczory.

W przypływie niesamowitej pracowitości zrobiłam niedawno przegląd gazetek... różnych. To co widać to tylko skromny wycinek, najwięcej mam Burd (już archiwalnych). I dalej leżą sobie zajmując mój skromny metraż. Ma może ktoś pomysł co zrobić z takimi skarbami? Trochę serce boli żeby je na makulaturę... :-(

Chciałam jeszcze uprzejmie podziękować za wizyty u mnie i nadmienić, że zaglądam do Was regularnie,  podziwiam wszystkie pracowite rączki i wspaniałe pomysły. Powoli się rozkręcam i mam nadzieję, że niedługo pochwalę się czymś równie fajnym. Na razie tyle, żeby nie było co głos straciłam albo co... :-)

Pozdrawiam pięknie jesienno wiosennie, bo taka właśnie dzisiaj pogoda była.

No i co mam napisać

... że znowu się lenię?
Taka już moja natura i nie mogę jej zwyciężyć chociaż czasem podejmuję walkę :-)
Z rzeczy praktycznych i pożytecznych w pocie czoła udziergałam mitenki.
Poszłam na całkowitą łatwiznę, bez kciuka tylko otwór nań i tyle. I tak mordęga dla mnie, bo tyle zszywania, a ja i 5 drutów to towarzystwo nie z tej bajki :-)

Oto one na moich własnych ręcach - były, bo już ich nie mam.

Następne na drutach się dzieją... kiedyś pewnie je skończę.

Pokażę jeszcze wykopalisko... jak dobrze mieć naturę chomika. Zanurzam ręce w przepastnych czeluściach moich szaf i oto - proszę podziwiać. Nie, to nawet nie moje dzieło, to moja córeczka kiedyś tam, dawno dawno temu. Nawet teraz nie poznała swojego kominka - i dobrze, bo mój ci on!

Wiem, że łeb sobie obcięłam ale tak to jest kiedy samej sobie trza fotkę strzelić.
I co? Może być? Bez roboty, a na czasie gdyby jakieś zimno czy cóś.

Teraz pochwalę się pewnym nagłym i nieplanowanym przeze mnie spotkaniem.
Ale warto było, bo było cudownie, pogoda śliczna, towarzystwo miłe i zapowiadają się kolejne takie spotkania :-)
Pozdrawiam wszystkie dziewczyny ze starego, kochanego Torunia:

Tutaj jeszcze przed spotkaniem samotnie podpieram Krzywą Wieżę.

Pierwszy raz w życiu się widziałyśmy, a ile z tego powodu radości .

Mikołaj przyjął nas dostojnie acz serdecznie.

Ile On się napatrzył w swoim posągowym życiu na takie spotkania.

Pewnie byłoby Mu nudno gdyby nie te wycieczki :-)



A Wisła płynie sobie spokojnie pod mostem kolejowym jakby nic się obok nie działo...

No to lecę dalej - osiołek czeka... jeszcze nie wie, że będzie musiał odwieźć mnie do domu :-)

Teraz pogadamy sobie chwilę od serca, jak babcia z wnuczkiem.

Pa! Do następnego, mój zaniedbywany nieco blogu...