Błogosławionych Świąt

... zdrowych, pogodnych, pełnych miłości - dla Was wszystkich, którzy tutaj zajrzycie.

Robione jak zwykle w biegu ale musiałam przecież coś pokazać, prawda?

(niech ktoś powie, że zdjęcia nie są artystyczne)!

Do miłego następnego  :-)

Podejrzewam,

że większość z nas, gospodyń, czy pań domu - jak kto woli - tak ma.

Wszystko przed świętami jest ważne:  pierogi, porządki, ozdoby, prezenty... można by wymieniać bez końca. Dla mnie ważne są poza tym wszystkim w miarę możliwości codzienne spacery. Pogoda nie pozwala zamknąć się w domu i patrzeć przez szybkę. Od pewnego czasu zmieniam moje zwyczaje (na lepsze oczywiście)! Porządki są w tym najmniej ważne... przygotowuję świąteczne potrawy dużo wcześniej i zamrażam albo zamykam na gorąco w słoiki. Finito. Potem spacerek, małe machnięcie ściereczką i nieco szydełka... już nic tutaj nie pokażę, bo co miałam poszło albo zaraz pójdzie w świat, w ramach drobnych prezentów. Sweterek leży i dojrzewa... tego mi żal trochę ale na wybiórczego lenia jeszcze nikt lekarstwa nie wymyślił :-) Trudno, skończę go po świętach. I tyle chyba na dzisiaj, wpadłam tylko żeby mi blog nie ostygł za bardzo, bo rzadko tu ostatnio bywam. Czasem zaglądam do innych i część tak ma jak ja, a inni pracują jak te pszczółki...

Dziękuję za wszystkie komentarze, słowa zachęcające do pracy nad sobą i wypocinkami. Jestem już częścią tej wspaniałej blogowej rodziny i bez Was czułabym się bardzo samotna.

A co mi tam, pochwalę się chociaż moimi pierogami:

Cały proces produkcyjny :-)

Na końcu spakowane w pudełka po lodach i do zamrażalnika albo do ludzi...

Białej kiełbaski, zimnych nóżek i bigosu nie sfociłam, a też już czekają na wystawienie do konsumpcji.

No i tyle, może jeszcze coś skrobnę w wolnej chwili (skąd ja wezmę tę wolną chwilę?).

Na razie tyle, życzę wszystkim radosnego i (chociaż w miarę) spokojnego oczekiwania na narodziny Bożego Dzieciątka.

Nie wiem czy...

... warto to pokazywać. Takie różne bardziej lub mniej udane rzeczy ale moje własne.

No, może oprócz tej serwetki w prawym rogu - tylko razem się usztywniała :-)



Do tego część aniołków i jeden dzwoneczek (nie widać tego na zdjęciu ale ten dzwoneczek ma nawet serce).

Nie mam w dalszym ciągu pojęcia (nikt nie pokazuje fazy usztywniania) jak to robią inni, że ich aniołki są takie eleganckie... moje to raczej sieroty anielskie, każdy ma inną formę, a skrzydełka powyginane jak któremu pasowało...  :-(

Trudno, nie mam co liczyć na pochwały ale nie zawsze wychodzi tak jakby się chciało.

Teraz jeszcze pokażę jaka jestem grzeczna dziewczynka i nawet czasem słucham koleżanek:

To jest taka maluchna-piciuchna rękawiczka dla mojego Piotrusia. Mankiecik zrobiłam długi coby spod rękawka kurteczki nie podwiewało. No i co? Nie miałam drucików skarpetkowych - poradziłam sobie jak widać - patyczki od szaszłyków są prawie dobre do takiej robótki :-)))

Oczywiście gotowców nie sfotografowałam, bo i po co o takim drobiazgu pamiętać? Poszły na rączkach Piotrusia do domku. I tyle. A guzik ... nieprawda, robię dzielnie sweterek dla siebie ale czy chociaż do lipca będzie gotowy? W takim tempie jak dotychczas to możliwe, że nie zdążę do letnich upałów.

Zamiast latać po blogach i podziwiać, weź się babo do roboty - ot co!

Nic nowego...

się nie dzieje :-)
To znaczy coś się dzieje pomalutku ale pokazać nie bardzo można. Wszystko czeka na usztywnianie, a ja surowa w tej materii. Jak usztywnić aniołki czy śnieżynki żeby nie zepsuć efektu wytężonej pracy i ogromnych pokładów cierpliwości?! Jedni preferują cukier inni krochmal, a ja zadowolona z takiej sytuacji - nie robię nic! Chyba łudzę się, że aniołki za mnie to kiedyś zrobią :-)

Zapraszam tymczasem na herbatkę, kupiłam na pchlim targu taki słodki czajniczek z podgrzewaczem.

Przyda się z pewnością na długie wieczory.

W przypływie niesamowitej pracowitości zrobiłam niedawno przegląd gazetek... różnych. To co widać to tylko skromny wycinek, najwięcej mam Burd (już archiwalnych). I dalej leżą sobie zajmując mój skromny metraż. Ma może ktoś pomysł co zrobić z takimi skarbami? Trochę serce boli żeby je na makulaturę... :-(

Chciałam jeszcze uprzejmie podziękować za wizyty u mnie i nadmienić, że zaglądam do Was regularnie,  podziwiam wszystkie pracowite rączki i wspaniałe pomysły. Powoli się rozkręcam i mam nadzieję, że niedługo pochwalę się czymś równie fajnym. Na razie tyle, żeby nie było co głos straciłam albo co... :-)

Pozdrawiam pięknie jesienno wiosennie, bo taka właśnie dzisiaj pogoda była.

No i co mam napisać

... że znowu się lenię?
Taka już moja natura i nie mogę jej zwyciężyć chociaż czasem podejmuję walkę :-)
Z rzeczy praktycznych i pożytecznych w pocie czoła udziergałam mitenki.
Poszłam na całkowitą łatwiznę, bez kciuka tylko otwór nań i tyle. I tak mordęga dla mnie, bo tyle zszywania, a ja i 5 drutów to towarzystwo nie z tej bajki :-)

Oto one na moich własnych ręcach - były, bo już ich nie mam.

Następne na drutach się dzieją... kiedyś pewnie je skończę.

Pokażę jeszcze wykopalisko... jak dobrze mieć naturę chomika. Zanurzam ręce w przepastnych czeluściach moich szaf i oto - proszę podziwiać. Nie, to nawet nie moje dzieło, to moja córeczka kiedyś tam, dawno dawno temu. Nawet teraz nie poznała swojego kominka - i dobrze, bo mój ci on!

Wiem, że łeb sobie obcięłam ale tak to jest kiedy samej sobie trza fotkę strzelić.
I co? Może być? Bez roboty, a na czasie gdyby jakieś zimno czy cóś.

Teraz pochwalę się pewnym nagłym i nieplanowanym przeze mnie spotkaniem.
Ale warto było, bo było cudownie, pogoda śliczna, towarzystwo miłe i zapowiadają się kolejne takie spotkania :-)
Pozdrawiam wszystkie dziewczyny ze starego, kochanego Torunia:

Tutaj jeszcze przed spotkaniem samotnie podpieram Krzywą Wieżę.

Pierwszy raz w życiu się widziałyśmy, a ile z tego powodu radości .

Mikołaj przyjął nas dostojnie acz serdecznie.

Ile On się napatrzył w swoim posągowym życiu na takie spotkania.

Pewnie byłoby Mu nudno gdyby nie te wycieczki :-)



A Wisła płynie sobie spokojnie pod mostem kolejowym jakby nic się obok nie działo...

No to lecę dalej - osiołek czeka... jeszcze nie wie, że będzie musiał odwieźć mnie do domu :-)

Teraz pogadamy sobie chwilę od serca, jak babcia z wnuczkiem.

Pa! Do następnego, mój zaniedbywany nieco blogu...



Jestem, jestem...

Nie zginęłam na amen. Dziękuję za wszystkie serdeczne słowa, pod adresem mojego najnowszego Szczęścia, moje serce jak w miodzie z masełkiem  w nich pływa. Oczywiście było nieco zamieszania, nerwówki i obowiązków ale już wraca ustalony porządek świata. Teraz dowód rzeczowy, że babcia jest przejęta i dumna :-)

I bardzo proszę nie udawać miłych, wiem doskonale że maluszek JEST podobny do babci! :-)

A teraz pożalę się: moje śliczne, własnemi ręcami udłubane abrazo - zwija się :-(

Muszę co prędzej następne zrobić, bo mimo że wszyscy je chwalą, ja nie jestem z niego w pełni zadowolona. A oto jeszcze raz ono na mojej osobistej szyi:

Wystroiłam się jak stróż na święto i poszłam do sąsiadki się chwalić.

I co? I pstro! Chwaliła ale ja wiem najlepiej, że nie powinno tak wyglądać.



Wituś

Urodził się wczoraj wieczorem i jest moim piątym wnuczkiem.
Kocham Go chociaż jeszcze nie widziałam na żywo, tylko przez MMSa.
Jestem bardzo szczęśliwa i musiałam się tym pochwalić. O!