Odbyło się dzisiaj...

... kolejne bydgoskie spotkanie robótkowe. Nie wiem już które ono - dla mnie było drugie, już czekam na następne :-)
Fajne dziewczyny mieszkają w Bydgoszczy i okolicach. Każda wszechstronnie utalentowana i żadna technika rękodzieła nam niestraszna! Może troszkę przesadzam ale niewiele.
Co ja tam będę dużo pisać, pokażę zdjęcia bo dzisiaj pamiętałam o aparacie.
Oto dziewczyny w akcji:

Przeglądają wykroje i szykują się do szycia jesiennych kreacji.

No cóż, lato powoli odchodzi więc trzeba się przygotować do zmiany garderoby.

 Najmłodsza uczestniczka naszych spotkań Amelka. Tutaj na kolanach u mamy ale wszystkie pracowite ciocie lubi z pewnością równo ;-)

Super pojętna dziewczynka - w lot wszystko rozumie i uroczym uśmiechem wspiera nas podczas szału szydełkowo-igiełkowo-koralikowo... 

No i moje wypociny, z którymi nie wiedziałam co zrobić żeby utworzyły jedną całość. Basia wzięła sprawę w swoje ręce... najpierw, ku mojemu przerażeniu spruła cały kawał mojej robótki, a potem połączyła  elementy razem. Mam nadzieję, że zrozumiałam wszystko i dalej będę sobie radzić sama. 

No i to by było na tyle :-)

Cieszę się ... jakby mi kto w kieszeń narobił :-)

A oto powód mojej radości: nareszcie znalazłam to, czego od dłuższego czasu szukałam:

Spotkania Robótkowe w Bydgoszczy

Kolejne nasze spotkanie odbędzie się 27 sierpnia o godzinie 15:30, punkt spotkania - Wyspa Młyńska, kawiarnia "Strefa" :)
Temat spotkania: koraliki, bransoletki, frywolitki, druty!!
Serdecznie zapraszamy wszystkich chętnych!!

W ostatnim takim spotkaniu już brałam udział i mam nadzieję na kolejne coraz owocniejsze.

Jestem!

Wiem, wiem...
Długo nic nie pokazywałam ale jakieś drobiazgi dzielnie dziergałam.
Między innymi te "ocieplacze" na butelki. Może moje nalewki będą dzięki takim ubrankom lepiej smakowały? Chociaż nie narzekam, lubię każdą
z moich naleweczek :-)

Inspiracją do tej robótki był blog Kącik Sznurka i Szydełka.

Jak się podobają? Głupie pytanie ... zawartość powinnam podać 

do degustacji, a nie pokazywać cukierek przez szybkę :-)

Do następnego, może ktoś jeszcze pamięta mój adres, pa!

Trochę staroci...

Jak nie ma się czym nowym pochwalić, to piękną starzyznę pokażę :-)
Właściwie, to nie wiem czemu dopiero teraz to robię, nie wolno ukrywać piękna przed innymi, niech każdy nacieszy swoje oczy.
Tak w wielkim skrócie:

Firanka haftowana na sieci.

Obrus, też na sieci - tutaj jeszcze u poprzedniej właścicielki.

A na tym zdjęciu - tak się prezentuje na moim stole!

Oba skarby są w moim posiadaniu dzięki wielkim serduszkom pewnych pań, które już nacieszyły nimi oczy. A ja jestem przeszczęśliwa dzięki Nim. Tak po prawdzie, mam mnóstwo rzeczy które otrzymałam bezinteresownie - dla niektórych są to stare graty, a dla mnie skarby ogromne! Myślę, że dużo osób zgadza się ze mną w tym temacie.

A teraz ... 

...dla odmiany pokażę stare wzory w nowym wykonaniu. 

Wzory pochodzą z książki SERWETY - WERY TUSZYŃSKIEJ. Ledwie się te kartki kupy trzymają, bo wydane w 1965 r. ale myślę, że jeszcze posłużą niejednej dziewiarce. Mam też książkę SERWETY NOWE WZORY - STEFANII MARTYNIAK wyd. 1962 r. - ta dopiero jest w strzępach ale chyba dam radę coś z tego poskładać. 

Jak się podobają? Myślę, że nie trzeba słów - buzie szeroko otwarte z zachwytu :-)

Dobrze, dobrze, chwalę się nie swoim dziełem ... te dwie serwety wykonały pracowite i zdolne rączki siostry mojego męża - Emilki. Ona też prowadzi moje niewprawne ręce po tajnikach drucianych serwetek - więc niedługo pochwalę się też moimi wyrobami. 

Pozdrawiam wszystkich gości i zapraszam, można podziwiać do woli, wstęp nieograniczony o każdej porze dnia i nocy :-)

Prośba o serce

Jeśli mogę... proszę zajrzyjcie tam:

http://bagraga.blogspot.com/2013/01/za-gosem-serca.html

Sen zimowy?

Nie, to nie sen. Szczęśliwa, że tyle śniegu wokół wykorzystuję każdą wolną chwilę na bieganie po lesie. Ja bym chyba mogła tam zostać na stałe... gdyby tylko łóżeczko, łazienka, laptopek... mogły zamieszkać ze mną :-)
Oto dowody mojej szczęśliwości:

Czy nie wspaniała sceneria? Gdyby ktoś chciał zaprzeczyć, to ja jednak powtarzam: wspaniała!

Teraz z innej beczki, tzn. nie z beczki tylko ze skarpetki :-)))
Jako, że po takich wyprawach apetyt mi bardzo dopisuje, poczyniłam wędlinkę dojrzewającą, czy jak tam ją zwał! Po całym procesie "produkcyjnym" wygląda ona tak:

Może zdjęcia nie oddają jej apetycznego wyglądu (a smaku i zapachu na pewno nie) ale możecie mi wierzyć na słowo, że smaczna. Wejdzie na stałe do mojej kuchni ten przepis. Już wszedł, następne partie miąska oczekują
w lodówce :-)
Żeby tylko nie było, że ja taka zdolna jestem... przepis pochodzi z przepastnych głębin internetu - dokładnie wzięłam go stąd: http://kuchniaaleex.blogspot.com/2010/12/dojrzewajaca-poledwica-wg-aleex.html

No i byłabym zapomniała... takie aniołki fruwały pod moim sufitem w święta, a pośrodku królowała moja pierwsza, w pocie czoła wydziergana bombka.
Nie podoba mi się zbytnio ale jako że zrobiłam ją osobiście - jestem z niej dumna! Myślę nad innymi towarzyszkami dla niej ale to jakoś tak dopiero
w grudniu chyba?!
I postaram się częściej zaglądać (do siebie) bo inne blogi obserwuję na bieżąco, żeby mi co ciekawego nie umknęło niechcący :-)

Bardzo chciałam
pochwalić się moimi ostatnimi "dziełami" ale niestety, jest dosyć szaro, smętnie i dla robienia fotek nie najlepsze to warunki. Dlatego pokażę tylko jedną, reszta poczeka grzecznie na lepsze czasy (teraz ten czas mnie pogania).
Zresztą wszyscy raczej tak mają przed świętami (choćby nawet mówili, że nie).
Oto moje - do niedawna (bo już powędrowały w świat) aniołki. Spora gromadka ich była :-) Teraz będą cieszyły innych i ozdabiały drzewko świąteczne - ja z tego też się cieszę...
Dosyć gadania, proszę popatrzeć jak stoją przed drzwiami gotowe do drogi:

Moim miłym obserwatorom, którzy mnie wspierają w trudzie blogowania i dziergania życzę radosnych, pogodnych i rodzinnych świąt Bożego Narodzenia.
PS. Nie zaszkodzi również dużo prezentów pod choinką od Świętego Mikołaja :-)