Sen zimowy?

Nie, to nie sen. Szczęśliwa, że tyle śniegu wokół wykorzystuję każdą wolną chwilę na bieganie po lesie. Ja bym chyba mogła tam zostać na stałe... gdyby tylko łóżeczko, łazienka, laptopek... mogły zamieszkać ze mną :-)
Oto dowody mojej szczęśliwości:

Czy nie wspaniała sceneria? Gdyby ktoś chciał zaprzeczyć, to ja jednak powtarzam: wspaniała!

Teraz z innej beczki, tzn. nie z beczki tylko ze skarpetki :-)))
Jako, że po takich wyprawach apetyt mi bardzo dopisuje, poczyniłam wędlinkę dojrzewającą, czy jak tam ją zwał! Po całym procesie "produkcyjnym" wygląda ona tak:

Może zdjęcia nie oddają jej apetycznego wyglądu (a smaku i zapachu na pewno nie) ale możecie mi wierzyć na słowo, że smaczna. Wejdzie na stałe do mojej kuchni ten przepis. Już wszedł, następne partie miąska oczekują
w lodówce :-)
Żeby tylko nie było, że ja taka zdolna jestem... przepis pochodzi z przepastnych głębin internetu - dokładnie wzięłam go stąd: http://kuchniaaleex.blogspot.com/2010/12/dojrzewajaca-poledwica-wg-aleex.html

No i byłabym zapomniała... takie aniołki fruwały pod moim sufitem w święta, a pośrodku królowała moja pierwsza, w pocie czoła wydziergana bombka.
Nie podoba mi się zbytnio ale jako że zrobiłam ją osobiście - jestem z niej dumna! Myślę nad innymi towarzyszkami dla niej ale to jakoś tak dopiero
w grudniu chyba?!
I postaram się częściej zaglądać (do siebie) bo inne blogi obserwuję na bieżąco, żeby mi co ciekawego nie umknęło niechcący :-)

Bardzo chciałam
pochwalić się moimi ostatnimi "dziełami" ale niestety, jest dosyć szaro, smętnie i dla robienia fotek nie najlepsze to warunki. Dlatego pokażę tylko jedną, reszta poczeka grzecznie na lepsze czasy (teraz ten czas mnie pogania).
Zresztą wszyscy raczej tak mają przed świętami (choćby nawet mówili, że nie).
Oto moje - do niedawna (bo już powędrowały w świat) aniołki. Spora gromadka ich była :-) Teraz będą cieszyły innych i ozdabiały drzewko świąteczne - ja z tego też się cieszę...
Dosyć gadania, proszę popatrzeć jak stoją przed drzwiami gotowe do drogi:

Moim miłym obserwatorom, którzy mnie wspierają w trudzie blogowania i dziergania życzę radosnych, pogodnych i rodzinnych świąt Bożego Narodzenia.
PS. Nie zaszkodzi również dużo prezentów pod choinką od Świętego Mikołaja :-)

Wyróżnienie

Okazuje się, że już zasłużyłam sobie na takie wyróżnienie. Jestem szczęśliwa, że ktoś zauważył moje starania na polu blogowo-robótkowym :-)
Mariolko dziękuję serdecznie. Mam nadzieję, że nie gniewasz się na mnie... powinnam wcześniej Ci podziękować ale właśnie to małe "ale". Czas nie daje się rozciągnąć, a i ja nie jestem zbyt dobrze zorganizowaną osobą :-(
Mogę tylko obiecać poprawę, może kiedyś się uda.

Teraz  pytania od Marioli:

1. Jakiej słuchasz muzyki?

2. Gdzie lubisz spędzać wolny czas?

3. Optymista, realista czy pesymista?

4. Wolisz gotować czy jeść?

5. Jakiego zajęcia domowego najbardziej nie lubisz?

6. Zdjęcia na CD czy na papierze?

7. Książki czy audiobooki?

8. Pisanie listów czy e-maili?

9. TV czy radio?

10. Pies czy kot? Jaka rasa?

11. Modelka czy fotograf?

 

 Odpowiadam najszczerzej jak mogę:

 

1. Od poważnej po lekką, łatwą i przyjemną

2. W lesie, z kijkami i z przyjaciółmi

3. Wszystkiego po trochu - ze wskazaniem na realistę

4. Jedno i drugie, chociaż jeść bardziej  :-)

5. Prasowania... chyba!

6. CD - chociaż stare fotografie raczej na papierze

7. Książki - z tymi drugimi jeszcze nie miałam bliskiego kontaktu

8. Ostatnio raczej e-maile, niestety...

9. Radio na pierwszym miejscu

10. Jeśli miałabym domek - zdecydowanie pies wilczur i kot dachowiec :-)

11. Ani jedno, ani drugie chociaż chciałabym, chciała... :-)

 

To wyróżnienie zobowiązuje mnie też do nominowania następnych osób.

Tutaj mam duży problem ... wszystkie blogi, które obserwuję zasługują na to - i co mam zrobić?

Nie mogę nikogo pominąć, to przerasta moje poczucie sprawiedliwości :-)

Nominuję zatem całą moją listę obserwowanych!

Spodziewałam się przesyłki

Wróciłam wieczorkiem do domu, zajrzałam do skrzynki pocztowej... wyjęłam jakąś reklamówkę. Nic ciekawego, trudno poczekam jeszcze trochę (chociaż nóżkami przebierałam z niecierpliwości).
Zjadłam późny obiadek ... no to teraz się położę na dowolnie wybranym boku i odpocznę... i cóż moje zmęczone oczęta ujrzały? Dużą szarą kopertę leżącą spokojnie na stoliku w pokoiku. Odżyłam natychmiast i ... takie cudeńka dostałam, zobaczcie sami:

W dużej kopercie były trzy małe koperty, a każda z nich pięknie ozdobiona. Tylko trochę poczta obeszła się z nimi okrutnie, bo pogniotły się nieco...

W małych kopertach znalazłam: bałwanka (lub raczej bałwaniczkę), zakładkę do książki i piękną, szydełkową broszkę.

Właśnie te śliczne prezenty rozłożyłam na stole. Tańcowałam z nimi jak duże dziecko, oglądając z każdej strony i robiąc im fotki.

Czyż nie uroczy ten bałwanek?

Zakładkę do zdjęcia przyszpiliłam na ścianie, żeby ją było lepiej widać  :-)

No i Gwiazda wystąpiła jeszcze na tle kamieni. Szkoda, że wieczór bo lampa aparatu odbiła się na większości zdjęć... ale do jutra bym nie wytrzymała, musiałam zaraz to wszystko uwiecznić i pochwalić się.
Ale, ale... z tego wszystkiego zapomniałabym powiedzieć skąd te śliczności - ano z samego Szczecina zawitały do mnie.
Od Anusi z bloga  - Rękodzieło wyczarowane z nici i szmatek!
Aniu, dziękuję serdecznie! Spodziewałam się śliczności ale na żywo je zobaczyć to dopiero pełnia zachwytu. Jesteś naprawdę artystką kochana. Dziękuję!

Serwetka

Zarzekałam się, że serwetki - nie, nigdy, szkoda mojego czasu, przecież mam tyle różnych serwetek...
Oto jak się robi z gęby cholewę:

Zrobiłam, podarowałam mojej siostrzyczce, mam nadzieję że spodobała się.
W każdym razie do dzisiaj nie zwróciła mi jej :-)
To by było na dzisiaj... gdzie sprzedają wolny czas?
I jeszcze żeby nie za drogo... marzycielka :-)

Wracam

Porobiłam sobie dzisiaj w nocy pewne przemyślenia...
Otóż doszłam do wniosku, że gość nieproszony, zbyt długo na karku siedzący i do tego niezbyt miły ... to prawdziwa zaraza!
Trzeba mu po prostu pokazać drzwi i fora ze dwora.
Może ja i niegrzeczna jestem ale inaczej on nie słucha, albo to raz jeden prosiłam żeby sobie poszedł? Nie posłuchał, to teraz dam mu do wiwatu.
I trzask drzwiami za nim! Uff!
Może już nie wróci? Jak myślicie?
Chyba nie tylko ja tak mam... postaram się poprawić, tylko ciągle mi czasu brakuje, no i ten namolny gość - jak on się właściwie nazywa? Leń, Niechciej, czy jeszcze jakoś inaczej...
Muszę się wziąć w garść, bo jak mnie całkiem pozbadnie to po mnie!
A ja tu jeszcze mam coś do pokazania (w następnym wejściu) przecież tak całkiem to się nie leniłam!
Pozdrawiam serdecznie - jak jeszcze mnie ktoś tutaj pamięta :-)

Radosnych Świąt

Zdrowych, pogodnych i radosnych Świąt Wielkanocnych życzę ja i moje szydełkowe koszyczki.
Więcej chciałam pokazać ale mój aparat zrobił to jedno pstryk i postanowił odpocząć ...
Może i dobrze, czas przygotować się do świąt, a nie zdjęciami się zajmować.
Ten pusty koszyczek czeka na święconkę :-)